Κριτική στο «Νομοσχέδιο για την πρόσβαση παιδιών και εφήβων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης»
Η προστασία των παιδιών από την εμπορική εκμετάλλευση της προσοχής τους είναι αναγκαία. Οι πλατφόρμες έχουν ευθύνη και η Πολιτεία οφείλει να επιβάλλει περιορισμούς στη λειτουργία τους. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η παρέμβαση αλλάζει ουσιαστικά το περιβάλλον των παιδιών ή εξαντλείται σε μία ακόμη απαγόρευση πρόσβασης. Τα παιδιά και οι έφηβοι ζουν ήδη μέσα σε ένα πυκνό πλέγμα εντολών: διάβασε, πρόσεχε, συμμορφώσου, άφησε το κινητό. Οι κανόνες χρειάζονται. Όταν, όμως, η απάντηση στις δυσκολίες τους είναι κυρίως περισσότερες απαγορεύσεις, μένει αναπάντητο το βασικό ερώτημα: πού μπορούν να συναντηθούν, να εκφραστούν, να διασκεδάσουν και να νιώσουν ότι ανήκουν; Η απαγόρευση μπορεί να κλείσει μια πρόσβαση. Δεν δημιουργεί από μόνη της μια άλλη δυνατότητα. Η καταστολή δεν είναι πρόληψη. Η εμπειρία δεκαετιών στην πρόληψη των εξαρτήσεων δείχνουν ότι οι απαγορεύσεις που δεν συνοδεύονται από παιδαγωγική και κοινοτική στήριξη δεν μειώνουν τη χρήση, απλά τη μετατοπίζουν ή/και την αποκρύπτουν. Οι έφηβο...